Endometrium yapisiklik

szkolenia

Endometrial scratching ( z ang.) to badany uraz endometrium, czyli celowe uszkodzenie błony śluzowej macicy kobiety, w końca podniesienia jej receptywności (ułatwieniu zagnieżdżeniu się w niej zarodka).
Stretching można przygotować w nowy rodzaj. Zazwyczaj przyjmuje się do owego punkcie sterylnej i jednorazowej sondy (pipelli). Sposób ten komponowany jest pod stałą kontrolą USG. Jego inwazyjność i odczuwalność dla pacjentki jest stosunkowo niska. Rzadziej procedurę składa się histeroskopowo (tylko pod kontrolą lekarza).
Zabieg endometrial scratching jest niemało niewątpliwych zalet. Wg badań dodaje on dwa razy odsetek ciąż zakończonych powodzeniem u pacjentek, które mają na nawracające niepowodzenia implantacji. Zagnieżdżenie się startu w macicy ślubne jest bowiem kluczowym czasem i pędzi do dalszego prawidłowego przebiegu ciąży. Stanowi zatem jeszcze zwieńczenie programu zapłodnienia pozaustrojowego – in vitro. Sukces implantacji zależy lecz nie właśnie z wartości zarodka, który podlega transferowi, a też z jednych właściwości błony śluzowej macicy.
Czym jest endometrium? To nic dziwnego jak błona śluzowa macicy. Stanowi ona daleko delikatna na hormony steroidowe, i w szczególności na gestageny oraz estrogeny. Ulega dużym kolejom w pozostałych momentach kobiecego cyklu miesiączkowego. U dziewczynek znajdujących się przed okresem dojrzewania ma grubość maksymalnie do 0,5 mm. Kobiety regularnie miesiączkujące mają błonę o grubości 7-9 mm w sezonie jajeczkowania, i w drugiej części cyklu nawet 15 mm.
Kobiety, które były już menopauzę i biorą hormonalną terapię zastępczą posiadają endometrium o grubości maksymalnie 8 mm. Panie nie stosujące HTZ mają błonę jeszcze cieńszą (do 5 mm). Po okresie pokwitania endometrium grubsze niż 12 mm może świadczyć choćby o zwiększającej się chorobie nowotworowej.
Błona śluzowa zrobiona jest z dwóch warstw: podstawowej oraz czynnościowej. Warstwa czynnościowa ulega złuszczeniu się w końcówce fazy lutealnej cyklu miesiączkowego. Warstwa podstawowa to “produkt zapasowy”, z jakiego na starcie kolejnego etapu poprawia się warstwa czynnościowa.